Wat je ziet bij ‘Ik Vertrek’ klopt allemaal

Alles wat je ziet bij “Ik vertrek”, “Het Roer Om”, of wat voor andere verhuis- en verbouw programma’s ze nog meer hebben bedacht: het klopt allemaal. 

Deze programma’s laten ook wel zien hoe georganiseerd Nederland is en hoe Nederlanders zich niet laten kennen. Ondanks tegenslagen zetten ze door. Ze willen ondernemen, iets opbouwen voor de toekomst, en ze denken dat alles kan. Ikzelf incluis. 

In tegenstelling tot bijvoorbeeld de Fransen: die vinden het allemaal al snel goed zoals het is en hebben over het algemeen minder ambities om hun bedrijf te laten groeien en iets te bereiken. 

Als gevolg daarvan zitten dakdekkers voor jaren vol en lukt een kraan inhuren enkel als je bepaalde mensen kent, enzovoort. 

Of het ook leuk is? Jazeker! Het zet je met twee voeten op de grond. Je krijgt te maken met uitdagingen die je van tevoren niet had kunnen bedenken, en het leven zit vol afwisseling. 

Niet meer elke dag achter een computer. Niet meer elke dag in de file op weg naar je werk. 

In plaats daarvan zijn we vrijwel de hele dag buiten, staan we in weer en wind te buffelen, verrichten fysiek zwaar werk (hoezo ergonomie?), en voel ik me sterker dan ooit! Want het menselijk lichaam is niet gemaakt om de hele dag te zitten, en een half uur per dag bewegen of sporten lost dat probleem ook niet op. 

Mijn levensstijl veranderen betekende in feite; iets anders doen dan computerwerk. En in Nederland is alleen dat al een uitdaging. 

Dus wil jij je leefstijl veranderen? Emigreer naar een ander land! 

Met de billen bloot

Eerlijk gezegd ben ik al een tijdje in Frankrijk met dit project bezig, en ik merk dat ik onveilige situaties soms gewoon accepteer. Zowel voor mezelf als voor een ander. 

Ik merk dat het aanhaken met een harnas ook een hele onveilige component in zich heeft. Je moet namelijk steeds de lijn losmaken en elders weer vastklikken, terwijl je op hoogte werkt. Tuurlijk, twee lijnen gebruiken is een optie, maar dat geeft ook nog meer ballast.

Of dat ik toestond dat de mannen met een handcirkelzaal op de grond werkten in plaats vanaf een fatsoenlijke werkbank, terwijl ik die gewoon heb. Maar ja… de werkbank ophalen en omhoog slepen naar de eerste verdieping is ook een klus op zich.

Of toen de afscherming van mijn nieuwe slijptol, die het apparaat veiliger zou moeten maken, al heel snel losliet en het apparaat juist ónveiliger maakte. En ja, die afscherming zit er nu dus niet meer op. 

Natuurlijk zorg ik dat de ladder goed staat, haal ik er eventueel iemand bij of zet ik hem vast als dat kan. Ik ben niet gek (lees: ik wil niet dood). En toen mijn vader de steiger afbrak en met gevaar voor eigen leven op twee plankjes stond te balanceren op negen meter hoogte, vond ik dat allesbehalve leuk. Zijn gedachtegang: ‘Liever hij dan zijn dochter’. 

Maar deze situatie was écht niet acceptabel, en toch kon ik hem er niet van weerhouden het te doen. 

Als vrouw in de bouw moet je jezelf in alles bewijzen. Zit ik op het dak mijn wekelijkse klusje pannenleggen te doen, komt er een Fransman voorbij die zegt: Tu fais ça toute seule? en me daarbij zo meewarig aankijkt. Maar ja, het werk moet gebeuren en alles wat je zelf kunt, doe je zelf!

Eens even kijken: ik sjouw met alles wat (te) zwaar is, want ja, het werk moet gebeuren. Ik ben een vrouw die (oké, gepast) risico neemt, want ik wil het werk klaar hebben, en geduld is niet bepaald een eigenschap waarmee ik rijkelijk ben bedeeld.

Dus ik zet door, ik buffel, ik strijd, ook wanneer ik moe ben en spierpijn heb. Maar ach, het geeft niet. Het is altijd nog beter dan de hele dag achter een computer zitten. En ja, dat meen ik echt. 

Conclusie: je gaat onveilige situaties pas écht zien wanneer je zelf de handen uit de mouwen steekt. 

Als je achter een computer zit en voor een ander bedenkt hoe het moet, hoe helpt dat de medewerker die: 

• doet wat die moet doen
• het werk klaar moet hebben (met druk van de manager)
• graag op tijd naar huis wilt
• dee lijn niet stop wil zetten (want productie moet door!) 
• zijn/haar lijf niet voelt of zelfs niet wil voelen (als het pijn doet)
• de lange termijneffecten al helemaal niet voelt
• en nog gelooft dat hij of zij jong en onsterfelijk is? 

Vanuit deze gedachtegang stel ik mezelf de vraag: wat zou mij bewegen om het anders te doen? Wat kan ík doen, voor mezelf en voor diegene die met mij samenwerkt, en wellicht nog veel meer mensen, om het beter aan te pakken? 

Bij SecuDura zoek ik daarom altijd naar manieren om veiligheid te laten aansluiten op de realiteit van het werk. Want oplossingen die alleen op papier kloppen, helpen niemand. 

Wil je dat ik eens mee kijk naar jouw situatie? Neem dan contact op en dan maken we een afspraak.